Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ

 
Η Ηγουμενίτσα είναι μια σχετικά καινούρια πόλη που ανοικοδομήθηκε μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, αν και υπήρχε και στα παλιά χρόνια σαν ψαροχώρι. Επί Τουρκοκρατίας ήταν μια μικρή κοινότητα με το όνομα Γράβα. Το 1913 απελευθερώθηκε από τους Τούρκους και το 1938 οπότε ιδρύθηκε ο νομός Θεσπρωτίας, μετονομάστηκε σε Ηγουμενίτσα και έγινε πρωτεύουσα του.

Μερικά λίθινα εργαλεία της Μέσης Παλαιολιθικής περιόδου (παρουσιάζονται στην έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου) αποτελούν ένδειξη για την εμφάνιση του προϊστορικού ανθρώπου στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η πόλη της Ηγουμενίτσας. Στην εποχή του χαλκού η περιοχή ανήκε στο φύλο των Θεσπρωτών και κατά την παράδοση το νησάκι Πρασούδι στον κόλπο της Ηγουμενίτσας ήταν ο βράχος που έριξε ο Πολύφημος στον Οδυσσέα. Επίσης στην Οδύσσεια αναφέρεται η επίσκεψη του Οδυσσέα στον βασιλιά Φείδωνα και στο θεσπρωτικό ιερό μαντείο της Δωδώνης.

Στην κλασική εποχή Κερκυραίοι σύμφωνα με το Θουκυδίδη, ίδρυσαν την αποικία της Τορώνης ή Κερκυραϊκής Περαίας στην περιοχή του Πύργου Ραγίου με ισχυρά ισοδομικά τείχη και με πληθυσμό 6.000 κατοίκων στην οποία κατέφυγαν οι εκδιωχθέντες ολιγαρχικοί του νησιού κατά τον Κερκυραϊκό εμφύλιο πόλεμο το 427 π.Κ.Ε.

Στα όρια του σημερινού δήμου ιδρύεται στο β΄ μισό του 4ου αι. π.Κ.Ε. η πόλη των Γιτάνων, έδρα του Κοινού των Θεσπρωτών κι ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά, διοικητικά και οικονομικά κέντρα της ευρύτερης περιοχής του Ιόνιου με 8.000 περίπου κατοίκους. Ο αρχαίος αυτός οικισμός καταστράφηκε από τους Ρωμαίους και εγκαταλείφθηκε οριστικά το 167 π.Κ.Ε.

Κατά την Ρωμαιοκρατία ιδρύεται στην περιοχή Λαδοχώρι Ηγουμενίτσας οικισμός του οποίου η ζωή εκτείνεται από τον 2ο αι. Κ.Ε. μέχρι και τα Βυζαντινά χρόνια.

Η περιοχή της Ηγουμενίτσας το Μεσαίωνα πέρασε Ενετική και Οθωμανική κατοχή και άρχισε να χρησιμοποιείται ο «λιμήν έρημος» κατά τον Θουκυδίδη ως αγκυροβόλιο και ασφαλές καταφύγιο πλοίων (Porto delle Gοmenizze) από τους Ενετούς και τους Οθωμανούς. Το 1285 η Ηγουμενίτσα δόθηκε προίκα μαζί με το νησί των Συβότων και τον Βουθρωτό, από τον Μιχαήλ Β΄Δεσπότη της Ηπείρου, στο Φίλιππο γιο του Καρόλου Β΄της Νάπολης. Στο Δασύλλιο πίσω από το κτήριο της Περιφερειακής Ενότητας υπήρχε το Οθωμανικό κάστρο του οικισμού που ανατίναξε ο Ενετός Μοραζίνι το 1685, αφού προηγουμένως μετέφερε τα δώδεκα κανόνια του στην Κέρκυρα. Στην είσοδο του όρμου το νησάκι Αγιονήσι ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και είχε το όνομα Scoglio della Madonna. Έκτοτε η περιοχή πέφτει σε αφάνεια.
 
Η Ηγουμενίτσα εμφανίζεται ξανά στις αρχές του 20ου αι. με την προσπάθεια του Χαμίτ Μπέη του Γραικοχωρίου να δημιουργήσει μια πόλη λιμάνι με το όνομα Ρεσαντγιέ προς τιμή του φίλου του Σουλτάνου Ρεσσάτ Πασσά, τον προλαβαίνει όμως η απελευθέρωση της περιοχής από τον Ελληνικό στρατό το 1913. Το 1916 ιδρύεται Ειρηνοδικείο, το 1928 παράρτημα Εφορίας και Ταμείου και το 1930 Συμβολαιογραφείο. Παράλληλα ο πληθυσμός της ενισχύεται και με μαούνες αρχίζει η επικοινωνία με την Κέρκυρα. Το 1936 με την ίδρυση του νομού Θεσπρωτίας η Ηγουμενίτσα προήχθη σε δήμο και ορίζεται πρωτεύουσα του νομού. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταστρέφεται ολοσχερώς από τα Γερμανικά στρατεύματα σε συνεργασία με ντόπιους Αλβανοτσάμηδες και μετά το τέλος του ανοικοδομείται με νέο σχέδιο. Το 1960 με την εκβάθυνση του διαύλου δημιουργείται η πορθμειακή γραμμή Ηγουμενίτσας-Κέρκυρας και η ακτοπλοϊκήσύνδεση με την Ιταλία .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου